به طرف قلبش تا آن‌كه برگرداند چشمان او را از حلال ، و متوجه نمايد به حرام ؛ و اگر زوجه‌اى ندارد ، پس بايد دو ركعت نماز و حمد بسيار كند خداى تعالى را ؛ و صلوات بفرستد بر پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم ؛ پس از فضل خدا درخواست نمايد خدا از رحمت و فضلش از طريق حلال ؛ روزى او قرار خواهد داد چيزى را كه بىنياز نمايد او را از حرام . « 1 » و اخبار ديگر هم به همين مضامين زياد است و همين مقدار فعلا ما را كافى است . طايفهء پنجم : اخبار ديگرى است كه دلالت دارد بر مطلوب به نحو اتمّ و اكمل ؛ زيرا در آن اخبار امر شده است به رفتن در نزد اهل بيت در موقع وقوع نظر اتفاقى براى جلوگيرى از ضرر تير مسموم از تيرهاى شيطان ؛ با اين‌كه نظر اتفاقى چون از روى قصد و تعمّد نيست ، اطلاع تام بر محاسن زن حاصل نشود تا جلب نمايد دل را به سوى محبوب ؛ پس آيا تعقّل نخواهد نمود شخص عاقل تجويز شرع نظر عمدى اختيارى بر صورت و محاسن زن را در حالى كه موجب شود اطلاع تامّ و علم تفصيلى بر خصوصيات جماليه‌اى كه بگيرد تمام مجامع قلبيهء ناظر را ؟ البته كه شخص عاقل چنين احتمالى ندهد . از جمله از آن اخبار روايتى است از ابو عبد الله عليه السلام كه فرمود : ديد رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم زنى را كه خوش آمد او را ؛ پس فورا وارد شد در حجره بر امّ سلمه كه نوبه و روز او بود و رسيد حضرتش به امّ سلمه ؛ پس از غسل كردن آمد به مسجد مقابل اصحاب درحالىكه قطرات آب از سر مبارك آن حضرت تقاطر مىنمود ، و خود فرمود : اى مردم ! نظر از شيطان است ؛ كسى كه از نظر نمودن استفاده‌اى نمايد و لذّتى برد ، پس بايد خود را به اهلش برساند . « 2 » و همچنين از حضرت صادق عليه السلام است در كافى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : هرگاه نظر كرد يكى از شما به زنى نيكو و با جمالى ؛ پس برود به سمت اهل بيتش ؛ زيرا آنچه با اهل بيت اوست هر آينه مثل آن چيزى است كه با آن زن است . مردى در اين حال از جاى خود برخاست ؛ عرضه داشت : هرگاه براى او اهلى نباشد چه كند ؟ فرمود : بايد متوجه شود به سمت آسمان و منتظر شود امر الهى را و از خداى خود بخواهد تا فضل خدا شامل حالش شود . « 3 » و ايضا در نهج البلاغه امير مؤمنان عليه السلام فرمود : هرگاه نظر نمود يكى از شما به زنى كه خوش آمد او را ، پس برود و لمس نمايد با اهل بيتش ؛ زيرا او هم زنى است مانند اهل بيتش . « 4 »

--> ( 1 ) . وسائل ، ج 20 ، ص 105 ( 2 ) . كافى ، ج 5 ، ص 494 ( 3 ) . بنگريد : كافى ، ج 5 ، ص 494 ( 4 ) . بنگريد : بحار الانوار ، ج 100 ، ص 287